"Skład izotopowy próbki" oznacza, jaki jest udział poszczególnych izotopów danego pierwiastka (np. stosunek izotopów lekkich do ciężkich). Aby to określić, metoda analityczna musi rozróżniać formy różniące się masą.
Odpowiedź "Spektroskopia mas." (w praktyce częściej nazywana spektrometrią mas) jest właściwa, ponieważ techniki MS tworzą jony i separują je według stosunku m/z (masa do ładunku). Różne izotopy (lub izotopologi cząsteczek) dają sygnały przy innych wartościach m/z, co umożliwia wyznaczanie udziałów i stosunków izotopowych. W zastosowaniach stricte izotopowych spotyka się rozwiązania ukierunkowane na pomiar stosunków izotopowych, ale kluczowa idea pozostaje ta sama: rozdział według masy.
Dlaczego pozostałe propozycje nie są najlepsze do tego celu?
- "Spektroskopia UV-Vis." rejestruje absorpcję promieniowania w zakresie UV i widzialnym, związaną głównie z przejściami elektronowymi. Dostarcza informacji o chromoforach i stężeniu, ale nie jest metodą przeznaczoną do rutynowego rozróżniania izotopów na podstawie masy.
- "Spektroskopia IR." dotyczy drgań wiązań i grup funkcyjnych. Efekty izotopowe mogą przesuwać pasma, jednak standardowa analiza IR nie służy do ilościowego wyznaczania składu izotopowego mieszanin w sposób porównywalny z MS.
- "Spektroskopia atomowa absorpcyjna (AAS)." jest ukierunkowana na oznaczanie stężeń pierwiastków (zwykle w roztworach) poprzez pomiar absorpcji przez atomy. Typowo nie wykorzystuje się jej do wyznaczania udziału izotopów, ponieważ nie opiera się na rozdziale według masy.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w pytaniu pojawia się izotopowy, szukaj metody, która "widzi masę" (m/z) albo jest dedykowana do stosunków izotopowych. Jeśli w odpowiedziach jest MS, zwykle to ona najlepiej odpowiada na takie pytanie.
