Ondulacje można rozróżniać według medium, które służy do uformowania i utrwalenia kształtu włosów. W tym ujęciu ondulacja wodna (często kojarzona z ondulacją "na mokro") to klasyczna technika, w której włosy są zwilżane wodą, a następnie układane w fale przy pomocy palców i grzebienia. Kluczową cechą jest to, że technika wodna nie opiera się na działaniu wysokiej temperatury w trakcie formowania fal — włosy mogą wyschnąć naturalnie.
Dlatego odpowiedź "Ondulacja palcowa" jest poprawna: opisuje ułożenie fal ręką i grzebieniem na mokrych włosach, czyli dokładnie mechanizm ondulacji wodnej.
Pozostałe odpowiedzi reprezentują inne kategorie:
- "Ondulacja fenowa" jest techniką termiczną, ponieważ wykorzystuje suszarkę (fen) i strumień (zwykle ciepłego) powietrza do modelowania i utrwalenia kształtu.
- "Ondulacja parowa" wykorzystuje parę wodną (wodę w stanie gazowym) jako czynnik nawilżający i wspomagający formowanie — to nie jest ondulacja wodna w rozumieniu pracy na wodzie w stanie ciekłym.
- "Ondulacja chemiczna" opiera się na działaniu preparatów zmieniających strukturę włosa (mechanizm chemiczny), a nie na samym zwilżeniu wodą i mechanicznym układaniu fal.
Na egzaminie warto zapamiętać prostą zasadę: wodna = mokre włosy + palce/grzebień + brak ciepła jako czynnika formującego. Jeśli pojawia się suszarka, lokówka lub inne źródło temperatury, wchodzimy w techniki termiczne, a jeśli preparat do trwałej — w techniki chemiczne.
