Charakterystyka promieniowania anteny pokazuje, jak zmienia się poziom promieniowania (lub czułość odbioru) w zależności od kierunku. Dla anteny dookólnej kluczowa jest cecha: w płaszczyźnie poziomej (azymucie) promieniowanie jest możliwie równe we wszystkich kierunkach, czyli antena "pokrywa 360°" wokół siebie.
W praktyce wiele anten nazywanych dookólnymi nie jest dookólnych w sensie "kuli" 3D. Typowa antena dookólna ma kształt promieniowania zbliżony do "opony/donuta":
- w azymucie (poziomo) – możliwie stały poziom dookoła,
- w elewacji (pionowo) – wyraźne maksimum w pewnym zakresie kątów i spadki powyżej/poniżej.
Dlaczego B jest poprawne?
Wariant B przedstawia charakterystykę zgodną z definicją dookólności: brak wyróżnionego jednego kierunku w płaszczyźnie poziomej (brak "wąskiej wiązki" i brak wyraźnego sektora). Taki wykres odpowiada zastosowaniom, gdzie urządzenie ma obsługiwać użytkowników/łącza z różnych stron.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są błędne?
- A – reprezentuje charakterystykę kierunkową lub sektorową: widać preferowany kierunek (maksimum) i osłabienie w innych kierunkach, co przeczy dookólności.
- C – wskazuje silne zróżnicowanie poziomu w zależności od kierunku (np. dwie/trzy "listki" albo wąska wiązka), typowe dla anten kierunkowych.
- D – również nie pokazuje równomierności w pełnym zakresie 360°; ma wyraźne minima/maksima wskazujące na kierunkowość.
Wskazówka egzaminacyjna: szukaj wykresu, który w azymucie jest jak najbardziej "okrągły". Jeśli widzisz pojedynczą wąską wiązkę, kilka listków albo wyraźny sektor – to cechy anten kierunkowych, a nie dookólnych.
