W pomieszczeniach zapylonych kluczowym kryterium doboru puszki instalacyjnej jest ochrona przed wnikaniem ciał stałych (pyłu). Wymaganie to opisuje część "IP" dotycząca pierwszej cyfry stopnia ochrony obudowy (ochrona przed dostępem do części niebezpiecznych i wnikaniem ciał stałych). Dla zapylenia typowo oczekuje się rozwiązań co najmniej pyłoochronnych, a w środowiskach o dużym zapyleniu – pyłoszczelnych (czyli o wysokiej pierwszej cyfrze IP, np. 5 lub 6).
Prawidłowa puszka do takiego środowiska powinna mieć cechy konstrukcyjne ograniczające dopływ pyłu:
- pokrywę lub zamykaną obudowę,
- uszczelkę lub inny element uszczelniający styk pokrywy z korpusem,
- szczelne przepusty (np. membrany lub dławiki), aby pył nie dostawał się przez wejścia przewodów,
- brak otwartych "okien" i dużych szczelin w korpusie.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe? Zwykle przedstawiają puszki typowe do pomieszczeń suchych (np. podtynkowe do ścian z pustkami), które mają liczne otwory technologiczne i nie posiadają uszczelnień. Takie rozwiązania ułatwiają montaż, ale nie zapewniają odporności na pył, co może prowadzić do zabrudzenia złącz, pogorszenia jakości styków i zwiększenia awaryjności.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli na rysunku widzisz puszkę z wyraźną pokrywą, uszczelką oraz szczelnymi przepustami, to jest to typowy wybór do środowisk o trudnych warunkach (zapylenie/wilgoć). Sama "puszka natynkowa" bez uszczelnień nie jest jeszcze puszką hermetyczną.