W odlewnictwie rozróżnia się wady zewnętrzne (powierzchniowe) oraz wewnętrzne (zlokalizowane w objętości odlewu). Kryterium podziału nie jest "jak bardzo wada jest duża", tylko gdzie się znajduje i czy może być oceniona wzrokowo na gotowej powierzchni.
Wada wewnętrzna to taka, która ujawnia się dopiero po wykonaniu przekroju, obróbce skrawaniem albo w badaniach nieniszczących, np. radiograficznych lub ultradźwiękowych. Do typowych wad wewnętrznych zalicza się m.in. porowatość (gazową lub skurczową), jamy skurczowe oraz różnego rodzaju nieciągłości ukryte w materiale.
Odpowiedź "dużym, nieregularnym ubytkiem" pasuje do obrazu wady o charakterze ubytku wewnętrznego (często interpretowanego jako jama/ubytek skurczowy), ponieważ:
- jest to ubytek materiału w objętości odlewu,
- ma nieregularny kształt, typowy dla zjawisk krzepnięcia i skurczu,
- jego ocena zwykle wymaga przekroju albo badań NDT.
Pozostałe odpowiedzi (nieznane tu z treści) w tego typu zadaniach zwykle odnoszą się do wad, które są widoczne na powierzchni odlewu: niedolewy, zalewki, przyklejenia masy, przypalenia, pęknięcia powierzchniowe czy deformacje. Te defekty klasyfikuje się jako zewnętrzne, bo można je stwierdzić oględzinami lub prostym pomiarem bez "zaglądania" do wnętrza.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli na rysunku wada wygląda jak "dziura" widoczna dopiero na przekroju lub jako skupisko pustek wewnątrz materiału, to najczęściej jest to wada wewnętrzna. Jeśli dotyczy tylko faktury, kształtu krawędzi albo nawarstwień na powierzchni – zwykle jest zewnętrzna.
