W obrabiarkach CNC pozycjonowanie narzędzia i przedmiotu odbywa się przez sterowanie ruchem osi w układzie zamkniętym. Oznacza to, że sterowanie musi mierzyć rzeczywiste położenie (lub prędkość/obrót) i porównywać je z wartością zadaną z programu. Tę funkcję realizuje układ pomiarowy, najczęściej w postaci enkoderów (na silnikach/śrubach) albo liniałów pomiarowych na osiach.
Dlatego odpowiedź "Tokarka CNC." jest właściwa: tokarka sterowana numerycznie z definicji wymaga informacji zwrotnej o położeniu, aby mogła bazować, pozycjonować i utrzymywać dokładność oraz powtarzalność ruchów.
Pozostałe propozycje to obrabiarki, które w typowej wersji pracują jako maszyny konwencjonalne (ręczne lub z posuwami mechanicznymi) i nie wymagają układu pomiaru położenia osi do realizacji ruchów w sposób programowy:
- "Dłutownica Maaga." – klasyczna obrabiarka do kształtowania, zwykle bez sterowania CNC; ruchy są realizowane mechanicznie, a operator ustawia parametry i położenia.
- "Wiertarka kadłubowa." – standardowo nie ma zamkniętej pętli pozycjonowania osi jak w CNC; ustawienia wykonuje operator, a kontrola wymiaru odbywa się pomiarami warsztatowymi, nie przez układ osiowy.
- "Frezarka obwiedniowa." – choć może występować w wersjach zautomatyzowanych, sama nazwa nie przesądza o obecności układu pomiaru położenia w rozumieniu sprzężenia zwrotnego CNC; w ujęciu egzaminacyjnym jako jedyna jednoznacznie wskazana jest obrabiarka CNC.
Wskazówka do nauki: gdy w odpowiedziach pojawia się obrabiarka z dopiskiem CNC, zwykle oznacza to obecność sterowania i elementów pomiaru położenia (sprzężenia zwrotnego), bo bez nich nie da się realizować dokładnego, programowego pozycjonowania osi.
