Rozpoznanie funkcji "routing statyczny" opiera się na tym, że konfiguracja pokazuje ręcznie zdefiniowane trasy do konkretnych sieci lub hostów. Typowy wpis trasy statycznej zawiera: adres sieci docelowej, maskę/prefiks oraz informację, dokąd przekazać pakiet (adres następnego routera albo interfejs wyjściowy). W efekcie urządzenie wie, jak dotrzeć do danej podsieci bez użycia protokołów dynamicznych.
Odpowiedź "Serwer systemu nazw" jest niepoprawna, ponieważ konfiguracja DNS dotyczy wskazania serwerów nazw (adresów IP resolverów) i ewentualnie domeny wyszukiwania. Nie tworzy ona tras w tablicy routingu ani nie opisuje kierowania pakietów między podsieciami.
Odpowiedź "Brama domyślna dla urządzeń sieciowych" także nie pasuje, bo brama domyślna to najczęściej jedna reguła używana, gdy nie ma bardziej szczegółowej trasy (tzw. trasa domyślna). Routing statyczny może obejmować wiele wpisów do różnych podsieci i nie musi ograniczać się do samego "default".
Odpowiedź "Maskarada dla sieci 192.168.2.0 oraz 192.168.123.0" opisuje NAT (zwykle source NAT/masquerade), czyli translację adresów prywatnych na publiczny lub inny adres wyjściowy. NAT wpływa na nagłówki pakietów, ale nie jest tym samym co dodawanie tras. W praktyce NAT często współwystępuje z routingiem, jednak rozpoznaje się go po regułach translacji (łańcuchy NAT, reguły masquerade, srcnat), a nie po wpisach tras.
Na egzaminie warto pamiętać: routing odpowiada na pytanie "którędy wysłać pakiet?", brama domyślna na "dokąd wysłać, gdy nie ma lepszej trasy?", DNS na "jak zamienić nazwę na IP?", a NAT na "jak zmienić adres źródłowy/docelowy w ruchu?".
