Usługa DNS (Domain Name System) odpowiada za proces rozwiązywania nazw, czyli zamianę czytelnej dla człowieka nazwy domenowej (np. nazwy hosta/FQDN) na adres IP, którego używają urządzenia w sieci. Gdy użytkownik wpisuje nazwę w przeglądarce lub gdy aplikacja łączy się z serwerem "po nazwie", system operacyjny odpytuje serwer DNS, aby uzyskać właściwy adres (np. rekord A dla IPv4 lub AAAA dla IPv6).
- DNS – realizuje mapowanie "nazwa → IP" (oraz często także odwrotnie, w zależności od konfiguracji). To typowa usługa infrastrukturalna, kluczowa w sieciach lokalnych i w Internecie.
- SMTP – jest protokołem warstwy aplikacji używanym do przesyłania poczty elektronicznej między serwerami i od klienta do serwera pocztowego. Nie służy do rozwiązywania nazw (choć serwery pocztowe mogą korzystać z DNS do odnajdywania serwerów poczty).
- UDP – to protokół warstwy transportowej. DNS bardzo często korzysta z UDP (np. dla typowych zapytań), ale samo UDP nie "tłumaczy" nazw; jest jedynie mechanizmem przenoszenia danych między hostami.
- HTTP – to protokół komunikacji WWW (przeglądarka–serwer). Podobnie jak SMTP, może działać dopiero po ustaleniu adresu docelowego; zwykle wcześniej wykorzystywany jest DNS.
W praktyce administracyjnej poprawne działanie DNS jest krytyczne: błędne adresy serwerów DNS na stacjach roboczych, brak rekordów w strefie lub problemy z rekurencją powodują sytuacje, w których "Internet nie działa", mimo że połączenie IP (np. ping do adresu) może działać prawidłowo.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli pytanie dotyczy "tłumaczenia nazwy domenowej na IP", szukaj odpowiedzi DNS. Gdy wśród opcji pojawiają się też HTTP/SMTP oraz UDP/TCP, zwykle chodzi o rozróżnienie usługi infrastrukturalnej od protokołów aplikacyjnych i transportowych.
