W wikliniarstwie dobór wierzby zależy od tego, jaki surowiec chcemy uzyskać: pędy przeznaczone na wyroby zielone (często wykonywane z nieobłuszczonej, "zielonej" wikliny) mogą być mniej wymagające jakościowo niż materiał na wyroby o wyższej trwałości i estetyce. Dlatego część odmian/typów wierzb jest kojarzona z surowcem "gorszym" użytkowo: cieńszym, mniej sprężystym lub mniej równym.
Odpowiedź "Wawrzynkowa" odnosi się do wierzby uprawianej głównie z myślą o takich zastosowaniach. W praktyce zawodowej istotne jest też, że niektóre wierzby wykorzystuje się nie tylko jako surowiec do plecionkarstwa, ale również w nasadzeniach technicznych. Zdolność szybkiego ukorzeniania się, tworzenia gęstej sieci korzeni oraz tolerancja na trudne warunki siedliskowe powodują, że mogą one pełnić funkcję utrwalania lotnych piasków i ograniczania ich przemieszczania.
Pozostałe propozycje (np. Konopianka, Amerykanka, Ulbricha) są nazwami, które mogą funkcjonować w nauczaniu lub w praktyce jako określenia innych typów surowca i innych cech użytkowych. W tym pytaniu kluczowe jest skojarzenie konkretnej nazwy z opisem: "gorsze wyroby zielone" oraz "utrwalanie lotnych piasków".
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w treści pojawiają się dwa zastosowania jednocześnie (tu: surowiec na wyroby zielone oraz stabilizacja piasków), warto szukać odpowiedzi, która w materiałach branżowych bywa łączona zarówno z cechami użytkowymi pędów, jak i z zastosowaniami ochronnymi w terenie.
