W odzieży "wytrzymałość" w praktyce bardzo często oznacza trwałość użytkową, czyli to, jak długo wyrób zachowuje swoje właściwości i wygląd podczas noszenia, prania oraz kontaktu z otoczeniem. Jednym z najczęstszych mechanizmów niszczenia tkaniny jest zużycie przez tarcie: materiał ociera się o inne powierzchnie (ciało, inne warstwy ubrania, paski, plecaki, siedziska). Dlatego odpowiedź "Odporność na ścieranie" jest kluczowa – im wyższa, tym wolniej powstają przetarcia, ubytki włókien, zmechacenia i osłabienie struktury tkaniny.
Pozostałe właściwości są ważne, ale nie opisują bezpośrednio odporności na typowe uszkodzenia eksploatacyjne:
- "Higroskopijność" dotyczy zdolności pochłaniania wilgoci. Wpływa głównie na komfort (odczucie suchości/ciepła) i częściowo na zachowanie w praniu, ale sama w sobie nie przesądza o odporności na przetarcia.
- "Odporność na mięcie" wiąże się z podatnością na zagniecenia i wyglądem po noszeniu. Materiał może mało się miąć, a jednocześnie szybko się przecierać (i odwrotnie), więc nie jest to najważniejszy czynnik trwałości mechanicznej w sensie zużycia.
- "Sprężystość" opisuje zdolność powrotu do pierwotnego kształtu po odkształceniu. Jest istotna dla dopasowania i komfortu, ale nie mierzy odporności powierzchni na tarcie ani na ubytek włókien.
W praktyce krawieckiej odporność na ścieranie jest szczególnie istotna przy projektowaniu odzieży intensywnie użytkowanej (roboczej, dziecięcej, sportowej) oraz przy wzmacnianiu newralgicznych stref (kolana, łokcie, brzegi kieszeni). Ułatwia to dobór tkaniny, gramatury i konstrukcji wyrobu pod kątem długiej żywotności.
