Skamieniałość przewodnia (forma przewodnia) to taka, która pozwala na datowanie względne i korelację warstw, ponieważ spełnia kilka warunków: ma krótki zasięg czasowy (szybka ewolucja), szeroki zasięg geograficzny, bywa liczna oraz ma cechy umożliwiające rozpoznanie.
Dla ordowiku i syluru szczególnie ważne są graptolity. To organizmy (kolonie) związane głównie ze środowiskiem morskim, które w wielu profilach tworzą bogate zespoły, a ich szybkie zmiany ewolucyjne umożliwiają podział na drobne jednostki biostratygraficzne. Dlatego w praktyce geologicznej ich obecność w łupkach i innych osadach morskich bywa kluczowa przy korelacji i określaniu wieku warstw.
Dlaczego pozostałe typowe skamieniałości z rysunków (w zależności od tego, co przedstawiają) mogą być mylące? Część grup paleozoicznych, jak np. trylobity czy ramienionogi, jest bardzo charakterystyczna i częsta, ale zwykle mają one dłuższe zasięgi czasowe lub inną przydatność korelacyjną w danym poziomie niż graptolity. Inne skamieniałości mogą być świetnymi wskaźnikami środowiska (facjalnymi), ale niekoniecznie najlepszymi wskaźnikami wieku dla ordowiku i syluru.
Na egzaminie warto zapamiętać praktyczną wskazówkę: ordowik–sylur = graptolity (zwłaszcza w osadach morskich), a odpowiedź wybierać po rozpoznaniu na rysunku typowej, "piłkowanej" kolonii z licznymi teczkami (thecami) ułożonymi wzdłuż gałązki.
