Przygotowanie nakładu (stosu materiału) do krojenia ma zapewnić, że wszystkie warstwy zostaną rozkrojone identycznie i bez zniekształceń. Dlatego poprawna zasada brzmi: materiał w nakładzie powinien być ułożony równo i swobodnie. "Równo" oznacza wyrównanie warstw oraz brak fałd i lokalnych przesunięć, a "swobodnie" – bez sztucznego naciągania, które wprowadza naprężenia i późniejszą zmianę wymiarów.
Odpowiedź "Materiał na stosie należy układać, mocno go naprężając." jest błędna, ponieważ naprężony materiał po odcięciu lub po zwolnieniu napięcia może wrócić do innej długości/szerokości. Skutkiem są rozbieżności wymiarowe elementów, problemy z dopasowaniem podczas szycia i wzrost odrzutów jakościowych.
Odpowiedź "Do warstwowania w jednym stosie należy stosować materiały o różnej szerokości." również jest błędna. W praktyce dąży się do jednorodności warstw w stosie (także pod względem szerokości użytkowej), bo różna szerokość utrudnia wyrównanie brzegów, stabilne ułożenie i prawidłowe rozmieszczenie układu szablonów.
Odpowiedź "Długości odcinanych warstw materiału różnią się od długości zaprojektowanego układu szablonów." opisuje sytuację nieprawidłową: warstwy powinny odpowiadać długości zaprojektowanego układu, aby nie powstawały braki materiału w obszarze krojenia lub zbędne odpady. Różne długości warstw zwiększają ryzyko błędów i dezorganizują proces.
Wskazówka egzaminacyjna: w pytaniach o nakład zwykle poprawna odpowiedź dotyczy równości, stabilności i braku deformacji materiału, a nie "siłowego" działania na tkaninę.
