Zasada trwałości decyzji ostatecznych wyraża ideę stabilności rozstrzygnięć administracyjnych. Jeżeli decyzja stała się ostateczna, to adresat (strona) oraz organ powinni móc na niej polegać: porządek prawny i sytuacje życiowe nie mogą być nieustannie "odkręcane" według bieżącej oceny. W praktyce administracji oznacza to, że po wyczerpaniu zwykłych środków zaskarżenia decyzja ma mieć walor trwałości.
Dlatego poprawna jest odpowiedź: "Trwałości decyzji ostatecznych." – taka zasada odpowiada przepisom, które akcentują, że decyzji ostatecznej nie uchyla się i nie zmienia w sposób swobodny, a ewentualna ingerencja jest wyjątkowa i obwarowana przesłankami.
Pozostałe odpowiedzi są nieadekwatne, bo odnoszą się do innych mechanizmów:
- "Dwuinstancyjności." dotyczy prawa do rozpatrzenia sprawy przez organ wyższego stopnia (kontrola w zwykłym toku instancji), a nie stabilności decyzji po zakończeniu tego toku.
- "Prawdy obiektywnej." wiąże się z obowiązkiem dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i zebrania materiału dowodowego; to zasada "jak ustalać fakty", a nie "jak chronić ostateczne rozstrzygnięcia".
- "Praworządności." to ogólny nakaz działania organów na podstawie i w granicach prawa; jest bardzo szeroka i nie identyfikuje wprost problemu trwałości decyzji ostatecznych.
Wskazówka egzaminacyjna: jeżeli przepis mówi o szczególnej ochronie decyzji, o wyjątkowych przypadkach jej uchylenia/zmiany lub o stabilności po zakończeniu zwykłego toku zaskarżenia, najczęściej chodzi właśnie o zasadę trwałości decyzji ostatecznych.
