W układzie elektropneumatycznym "odpowiednia siła docisku" siłownika nie jest zwykle mierzona bezpośrednio czujnikiem siły, tylko wnioskowana z ciśnienia czynnika roboczego działającego na tłok. Wynika to z zależności F = p × A: przy danym przekroju tłoka (A) wzrost ciśnienia (p) powoduje proporcjonalny wzrost siły (F).
Do sprawdzenia, czy docisk osiągnął wymaganą wartość, potrzebny jest element, który:
- "widzi" ciśnienie w linii/komorze roboczej siłownika,
- zamienia informację o przekroczeniu progu na sygnał elektryczny dla sterownika (np. PLC),
- pozwala ustawić próg odpowiadający minimalnej wymaganej sile.
Tę funkcję spełnia presostat (łącznik ciśnieniowy). Presostat ma element pomiarowy (np. membranę lub tłoczek), mechanizm przełączający oraz nastawę sprężyny, dzięki czemu po osiągnięciu zadanego ciśnienia przełącza swoje styki. W praktyce daje to sygnał "docisk OK" i umożliwia przejście sekwencji na kolejny krok.
Pozostałe typowe elementy spotykane w elektropneumatyce, takie jak elektrozawory i rozdzielacze, służą głównie do sterowania przepływem i kierunkiem ruchu. Mogą doprowadzić powietrze do siłownika, ale same z siebie nie potwierdzają, że osiągnięto konkretną wartość ciśnienia w komorze roboczej. Podobnie zawory czasowe/sekwencyjne realizują logikę opóźnień lub kolejności, a nie pomiar wielkości procesu. Dlatego nie są właściwym wyborem, jeśli celem jest weryfikacja "czy docisk jest z odpowiednią siłą".
W aplikacjach, gdzie potrzebna jest informacja analogowa (ciągły pomiar), zamiast presostatu stosuje się przetwornik ciśnienia. Jednak do prostego potwierdzenia osiągnięcia progu (TAK/NIE) presostat jest rozwiązaniem typowym i egzaminacyjnie najbardziej właściwym.
