W analizie miareczkowej substancja podstawowa (wzorzec pierwotny) musi mieć możliwie stały skład i dawać się dokładnie odważyć, aby z masy można było wiarygodnie obliczyć liczbę moli, a następnie stężenie roztworu mianowanego. Kluczowe wymagania to m.in. wysoka czystość, trwałość w powietrzu, brak reakcji ubocznych podczas przechowywania oraz brak silnej higroskopijności.
Odpowiedź "NaOH" jest poprawna, ponieważ wodorotlenek sodu silnie pochłania parę wodną z powietrza. W praktyce oznacza to, że odważka NaOH podczas ważenia i przenoszenia może zwiększać masę przez absorpcję wilgoci, a więc w obliczeniach przyjmuje się masę większą niż odpowiadająca rzeczywistej ilości czystego NaOH. Skutkiem jest przygotowanie roztworu o stężeniu innym niż obliczone. Dodatkowo NaOH może ulegać zmianom składu na skutek kontaktu z powietrzem, co jeszcze bardziej utrudnia uzyskanie roztworu o dokładnie znanym stężeniu bez dodatkowej standaryzacji.
Dlaczego pozostałe propozycje nie pasują do treści pytania (higroskopijność jako powód dyskwalifikacji)?
- "Na2CO3" jest klasycznym przykładem substancji używanej do standaryzacji w miareczkowaniu kwasów; w praktyce laboratoryjnej jest znacznie mniej problematyczny pod względem higroskopijności niż NaOH i może być przygotowywany jako wzorzec po właściwym przygotowaniu (np. dosuszeniu).
- "Na2C2O4" (szczawian sodu) bywa stosowany jako wzorzec w wybranych miareczkowaniach utleniająco-redukcyjnych; nie jest typowo wybierany ze względu na "silną higroskopijność", więc nie spełnia kryterium z pytania.
- "Na2B4O7·10H2O" (boraks) jest znanym związkiem używanym w niektórych procedurach jako wzorzec; ma określony skład (uwodnienie) i w praktyce nie jest podawany jako przykład odczynnika, którego nie wolno stosować z powodu silnej higroskopijności w takim stopniu jak NaOH.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w pytaniu pada hasło "nie stosować jako substancji podstawowej z powodu higroskopijności", najpierw szukaj substancji, która szybko wiąże wodę z powietrza i przez to daje duży błąd masy odważki. To typowa pułapka w doborze wzorca pierwotnego.