W silnikach prądu stałego podstawowy podział wynika ze sposobu połączenia uzwojenia wzbudzenia z uzwojeniem twornika. To właśnie ta informacja jest "zaszyta" w schemacie i pozwala jednoznacznie wskazać typ maszyny.
Silnik szeregowy prądu stałego ma uzwojenie wzbudzenia połączone szeregowo z twornikiem. Oznacza to, że w obwodzie zasilania prąd przepływa kolejno przez jedno uzwojenie i drugie, a więc ten sam prąd płynie przez wzbudzenie i twornik. Taki układ daje typową cechę praktyczną: bardzo duży moment rozruchowy, ale też silną zależność prędkości od obciążenia (przy małym obciążeniu prędkość może nadmiernie wzrosnąć).
Dlatego odpowiedź "Szeregowego prądu stałego." jest właściwa: schemat wskazuje na połączenie uzwojeń w jeden ciąg (charakterystyczne dla silnika szeregowego DC).
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są błędne?
- Synchronizowanego – nie jest to standardowa, jednoznaczna nazwa typu silnika DC w tym kontekście; nie opisuje układu połączeń uzwojeń twornika i wzbudzenia.
- Synchronicznego – silnik synchroniczny to pojęcie typowe dla maszyn prądu przemiennego, gdzie prędkość wiąże się z częstotliwością i liczbą par biegunów, a nie z układem A/B jak w silnikach DC.
- Bocznikowego prądu stałego – w silniku bocznikowym uzwojenie wzbudzenia jest połączone równolegle do twornika, czyli powstają dwie gałęzie obwodu. To inny schemat połączeń niż szeregowy.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy widzisz na schemacie silnika DC zaciski uzwojeń (np. A1/A2 oraz B1/B2), najpierw ustal, czy tworzą jeden tor prądowy (szeregowy), czy dwie gałęzie (bocznikowy). To zwykle wystarcza do poprawnej identyfikacji.
