Wyłącznik różnicowoprądowy (RCD) porównuje prąd "wpływający" i "wypływający" z obwodu. Gdy pojawi się prąd upływu do ziemi, powstaje prąd różnicowy i_Δ. Różne uszkodzenia oraz różne odbiorniki (szczególnie z elektroniką mocy) mogą wytwarzać prądy różnicowe o odmiennym kształcie w czasie, dlatego RCD dzieli się na typy zależnie od tego, jakie przebiegi potrafi wykryć.
Na wykresie przedstawiono przebieg, który startuje od zera, następnie narasta i stabilizuje się na stałej dodatniej wartości (bez oscylacji, bez tętnień, bez zmiany znaku). Taki kształt jest charakterystyczny dla prądu stałego gładkiego (smooth DC), np. po prostowaniu i wygładzeniu napięcia/prądu w układach zasilania.
Właśnie ten element jest kluczowy: detekcja prądu stałego gładkiego wymaga RCD typu B. Typ B obejmuje detekcję prądów przemiennych oraz prądów stałych (w tym tętniących i gładkich), więc jest rozwiązaniem najbardziej "uniwersalnym" pod względem rodzaju wykrywanego prądu różnicowego.
- "Typu B" jest poprawne, bo jako jedyny z podanych typów jest przeznaczony do wykrywania prądu różnicowego stałego gładkiego.
- "Typu A" bywa mylony z B, ponieważ dotyczy również przebiegów z udziałem składowej stałej, ale chodzi o prąd stały tętniący (pulsujący) i przebiegi, które nie są gładkim DC o stałej wartości.
- "Typu F" jest rozwinięciem możliwości w porównaniu do typu A dla wybranych przebiegów mieszanych i częstotliwości, jednak nadal nie jest przeznaczony do wykrywania smooth DC.
- "Typu U" nie stanowi typowej, powszechnie stosowanej kategorii detekcji prądu różnicowego w tej klasyfikacji (w praktyce egzaminacyjnej i normowej spotyka się głównie AC/A/F/B), więc nie pasuje do rozpoznanego przebiegu.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli na rysunku widać przebieg, który po osiągnięciu wartości nie przechodzi przez zero i nie ma tętnień, interpretuj go jako DC gładki i kojarz z typem B.
