Orteza korygująca ulnaryzację ma za zadanie przeciwdziałać odchyleniu łokciowemu palców oraz utrzymać ustawienie w funkcji (np. podczas czynności dnia codziennego). Taki cel wymaga materiału, który po uformowaniu będzie dawał kontrolę kształtu i odpowiednią odporność mechaniczną, a jednocześnie pozwoli na dopasowanie do anatomii pacjenta.
Odpowiedź "Silikonu." jest poprawna, ponieważ silikon w praktyce ortotycznej jest kojarzony głównie z elementami kontaktowymi ze skórą (np. wkładki, poduszeczki, elementy odciążające, wyściółki) lub z zastosowaniami, w których liczy się miękkość i komfort. W przypadku ortezy korygującej ulnaryzację materiał bazowy powinien umożliwiać wykonanie elementu o stabilnym kształcie, co częściej zapewniają tworzywa termoplastyczne.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są niepoprawne:
- "Neoprenu." – neopren jest spotykany w miękkich ortezach/stabilizatorach (np. opaski, rękawy). Choć nie zawsze będzie wyborem do ortezy typowo korygującej o dużej precyzji ustawienia, może być materiałem stosowanym w wyrobach ortotycznych jako część konstrukcji miękkiej, więc nie spełnia warunku "nie stosuje się".
- "Polietylenu." – polietylen jest tworzywem termoplastycznym wykorzystywanym w ortotyce; daje możliwość kształtowania na gorąco i wykonania elementów o określonej sprężystości.
- "Polipropylenu." – polipropylen należy do podstawowych tworzyw termoplastycznych używanych do wykonywania ortez o większej sztywności; po odpowiedniej obróbce pozwala na uzyskanie konstrukcji kontrolującej ustawienie.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy pytanie dotyczy ortezy korygującej (a nie tylko komfortowej), zwykle szukaj materiału, który pozwala na utrzymanie zadanego kształtu. Materiały typowo "żelowe" lub bardzo miękkie częściej są dodatkiem (wyściółką), a nie główną częścią konstrukcji korygującej.
