Pierścienie Segera (pierścienie osadcze) to sprężyste elementy zabezpieczające, które blokują przesuw osiowy części na wałku albo w otworze. W praktyce elektromechanika spotyka je m.in. przy osadzaniu łożysk, kół, tulei czy elementów przekładni. Ponieważ pierścień jest sprężysty i pracuje w rowku, do jego bezpiecznego montażu i demontażu potrzebne jest narzędzie, które zapewni kontrolę siły i kierunku odkształcenia.
Właściwym wyborem są szczypce do pierścieni osadczych (często nazywane "szczypcami do Segerów"). Ich cechy rozpoznawcze na rysunku to:
- cienkie, dopasowane końcówki (proste lub odgięte),
- końcówki zaprojektowane do wejścia w otwory pierścienia,
- mechanika działania umożliwiająca rozszerzenie pierścienia zewnętrznego lub ściśnięcie pierścienia wewnętrznego (zależnie od typu).
Inne narzędzia warsztatowe, nawet jeśli przypominają szczypce, są nieprawidłowe do tego zadania, bo nie mają końcówek współpracujących z otworami pierścienia lub nie zapewniają stabilnego prowadzenia. Skutkiem użycia niewłaściwego narzędzia mogą być: ześlizgnięcie się z pierścienia, uszkodzenie rowka/elementu, deformacja pierścienia oraz ryzyko "wystrzelenia" sprężystej części.
Przy rozwiązywaniu takich zadań egzaminacyjnych warto przyjąć prostą strategię: najpierw zidentyfikować element (pierścień osadczy), a potem szukać narzędzia, które ma końcówki do otworów i działa przez kontrolowane rozszerzanie/ściskanie. To pozwala odróżnić szczypce do Segerów od kombinerek, szczypiec tnących czy innych przyrządów.
