Do uszczelnienia dna oczka wodnego spośród podanych materiałów naturalnych właściwa jest glina. Wynika to z jej właściwości gruntowych: drobne frakcje iłowo-gliniaste, po odpowiednim ułożeniu i zagęszczeniu, tworzą warstwę o niskiej przepuszczalności. Taka warstwa działa jak bariera ograniczająca przesiąkanie wody do podłoża i pozwala utrzymać stały poziom wody w zbiorniku.
Materiał uszczelniający powinien:
- mieć małą przepuszczalność,
- dawać się uplastycznić i zagęścić,
- tworzyć możliwie ciągłą, nieprzerwaną warstwę.
Te warunki spełnia glina. W praktyce często mówi się o "glinowaniu" dna, czyli wykonaniu warstwy gliny, która po zagęszczeniu ogranicza filtrację.
Pozostałe odpowiedzi są niepoprawne, ponieważ:
- Żwir ma duże ziarna i liczne puste przestrzenie między nimi, przez co zwykle ułatwia odpływ wody (warstwa drenażowa), a nie ją zatrzymuje.
- Grys (kruszywo łamane) również tworzy układ o wysokiej filtracji; sprawdza się jako warstwa konstrukcyjna, dekoracyjna lub drenażowa, ale nie jako szczelna przesłona.
- Piasek jest bardziej przepuszczalny niż glina; bywa używany do wyrównania lub podsypki, jednak sam w sobie nie stanowi skutecznej bariery dla wody w oczku.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli pytanie dotyczy uszczelniania, szukaj materiału drobnoziarnistego o małej przepuszczalności (glina/ił), a nie kruszyw sypkich stosowanych do drenażu i stabilizacji.
