Przenośnik śrubowy (ślimakowy) transportuje materiał dzięki obrotowi ślimaka w korycie. Taka zasada działania sprzyja materiałom drobnoziarnistym, sypkim i o dobrej płynności, które łatwo przemieszczają się wzdłuż osi urządzenia.
Poprawna odpowiedź: Węgiel kamienny w kawałkach — grube bryły mogą zakleszczać się między zwojami ślimaka a ścianką koryta. Skutkiem są zatory, skokowy przepływ materiału, wzrost oporów ruchu i ryzyko przeciążenia napędu. To typowe, konstrukcyjne ograniczenie przenośników śrubowych, gdy materiał ma duże frakcje.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe?
- Miał węglowy — to materiał drobny, który zwykle dobrze nadaje się do transportu ślimakowego, bo nie tworzy dużych klinów blokujących ślimak.
- Piasek — mimo że jest drobnoziarnisty, jest bardzo ścierny, więc przyspiesza zużycie ślimaka i koryta. Nie oznacza to jednak, że transport jest z definicji niemożliwy; często stosuje się rozwiązania ograniczające zużycie (np. twardsze materiały, wykładziny, elementy wymienne). W tym pytaniu kryterium jest ryzyko zakleszczania przez duże bryły, a nie ścieralność.
- Zboże — jest klasycznym przykładem materiału sypkiego transportowanego przenośnikami śrubowymi w przemyśle spożywczym.
Wskazówka egzaminacyjna: najpierw ustal, czy pytanie dotyczy ograniczeń "mechanicznych" (zatory, klinowanie, włóknistość), czy ograniczeń "eksploatacyjnych" (zużycie przez ścieranie). To często rozstrzyga między materiałem gruboziarnistym a ściernym.
