Reguła FOB (Free On Board) w Incoterms 2020 jest stosowana dla transportu morskiego i śródlądowych dróg wodnych. Jej kluczową cechą jest to, że sprzedający realizuje dostawę przez umieszczenie towaru na pokładzie statku wskazanego przez kupującego w oznaczonym porcie załadunku. Z tym momentem typowo wiąże się przejście ryzyka ze sprzedającego na kupującego. W praktyce spedycyjnej oznacza to, że opis wskazujący na "dostarczenie na statek / na pokład" oraz rozgraniczenie odpowiedzialności w porcie załadunku będzie prowadzić do wyboru FOB.
Odpowiedź "FAS" jest błędna, gdy opis dotyczy wniesienia/załadowania na statek. W FAS sprzedający udostępnia towar wzdłuż burty statku (na nabrzeżu), czyli kończy obowiązki wcześniej niż w FOB.
Odpowiedź "CFR" jest błędna, jeśli w opisie nie ma elementu, że sprzedający opłaca fracht do portu przeznaczenia. W CFR sprzedający zawiera umowę przewozu i płaci koszt transportu do portu przeznaczenia, choć ryzyko zwykle przechodzi wcześniej (w porcie załadunku, po załadunku na statek).
Odpowiedź "CIF" jest błędna, jeżeli opis nie wskazuje, że sprzedający zapewnia również ubezpieczenie ładunku na rzecz kupującego. CIF jest podobny do CFR pod względem frachtu, ale dodatkowo obejmuje minimalne ubezpieczenie zapewniane przez sprzedającego.
Wskazówka egzaminacyjna: przy regułach morskich zawsze rozdziel trzy elementy: miejsce dostawy (gdzie kończy się obowiązek sprzedającego), moment przejścia ryzyka oraz kto płaci fracht/ubezpieczenie. To pozwala odróżnić FOB od FAS oraz od CFR/CIF.
