Bonitacja drzewostanu to praktyczny wskaźnik jakości produkcyjnej siedliska, wyrażany klasą (np. Ia, I, II, III). W leśnictwie najczęściej wyznacza się ją na podstawie zależności wiek–wysokość dla konkretnego gatunku: dla drzewostanu o znanym wieku odczytuje się, jakiej klasie bonitacji odpowiada obserwowana wysokość średnia.
W tym zadaniu dane są kompletne: gatunek (sosna), wiek (90 lat) oraz średnia wysokość (31 m). W typowym podejściu egzaminacyjnym uczeń powinien skorzystać z tablic bonitacyjnych sosny i znaleźć wiersz/kolumnę dla wieku 90 lat, a następnie sprawdzić, przy jakiej klasie bonitacji pojawia się wysokość zbliżona do 31 m. Taki odczyt wskazuje klasę Ia.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi nie pasują? Klasy "I", "II" i "III" odpowiadają niższym poziomom produkcyjności; przy tym samym wieku 90 lat spodziewana wysokość średnia jest w nich odpowiednio mniejsza. Jeśli ktoś wybiera "I", często działa mechanizm mylenia oznaczeń (I vs Ia) lub zakłada, że "Ia" jest rzadko używana. Wybór "II" lub "III" bywa skutkiem przenoszenia wartości z innego gatunku albo niedoszacowania wysokości w starszym wieku.
Wskazówka egzaminacyjna: zawsze sprawdzaj, czy pracujesz na tablicach dla właściwego gatunku oraz czy odczyt dotyczy wysokości średniej (a nie np. wysokości górnej). W zadaniach bonitacyjnych kluczowe jest skojarzenie trzech elementów: gatunek → właściwe tablice → wiek i wysokość → klasa.
