W projektowaniu terenów zabaw kluczowe jest ograniczanie ryzyka dla dzieci, które często dotykają roślin, zrywają liście lub owoce i mogą wkładać je do ust. Dlatego unika się gatunków, które są wyraźnie toksyczne lub których części roślin zawierają substancje mogące spowodować zatrucie.
Odpowiedź "Cisa pospolitego (Taxus baccata)" jest poprawna, ponieważ cis jest powszechnie znany jako roślina trująca. W praktyce projektowej oznacza to, że nawet atrakcyjny, zimozielony krzew/małe drzewo nie powinien znaleźć się w bezpośredniej strefie użytkowania dzieci (np. przy urządzeniach zabawowych, piaskownicy, ścieżkach intensywnego ruchu), gdzie kontakt jest łatwy i częsty.
Pozostałe propozycje to popularne rośliny ozdobne i okrywowe:
- "Kosaćca niskiego (Iris pumilla)" – może mieć wartość dekoracyjną, ale nie jest typowym przykładem rośliny, którą standardowo wskazuje się jako szczególnie niebezpieczną dla stref placów zabaw w porównaniu do cisu.
- "Funkkii sinej (Hosta glauca)" – jest często sadzona w cieniu i półcieniu; zwykle rozważa się ją pod kątem wymagań siedliskowych i odporności, a nie jako główne ryzyko toksykologiczne.
- "Tawuły japońskiej (Spirea japonica)" – to częsty krzew parkowy/rabatowy; typowo dobiera się ją pod kątem kwitnienia, cięcia i odporności, a nie ze względu na wysokie ryzyko zatrucia.
Wskazówka egzaminacyjna: przy pytaniach o place zabaw najpierw eliminuj gatunki znane z toksyczności lub silnego działania drażniącego, a dopiero potem oceniaj walory dekoracyjne i wymagania pielęgnacyjne. W dokumentacji projektowej warto dodatkowo opisać powód wykluczenia (bezpieczeństwo użytkowników) i zaproponować bezpieczniejsze zamienniki.
