W recepturze aptecznej napar (Infusum) to wodny wyciąg sporządzany zwykle przez zalanie rozdrobnionego surowca wrzącą wodą i krótkie ogrzewanie (często w łaźni wodnej), a następnie odstawienie do ostygnięcia i przecedzenie. Dla surowców roślinnych zawierających glikozydy nasercowe przyjmuje się wariant technologiczny polegający na zalaniu wrzątkiem i ogrzewaniu na łaźni wodnej około 15 minut, a potem krótkim studzeniu (kolejne kilkanaście minut) i przecedzeniu.
Odpowiedź "Zalanie surowca zimną wodą i ogrzanie na łaźni wodnej przez 30 minut." jest poprawna, ponieważ opisuje czynność typową raczej dla metod wykorzystujących zimną wodę (np. maceracja) lub dla innych schematów wytrawiania, a nie dla naparu z glikozydów nasercowych. W tej technologii kluczowe jest użycie wrzątku i krótszego ogrzewania, co sprzyja skuteczniejszemu wytrawianiu i ogranicza niepożądane działanie enzymów.
Pozostałe odpowiedzi opisują elementy standardowej procedury:
- "Odważenie surowca." – jest konieczne, aby zachować prawidłową proporcję surowiec/woda i powtarzalność preparatu.
- "Zalanie surowca wrzącą wodą i ogrzanie na łaźni wodnej przez 15 minut." – to właśnie typowy etap sporządzania naparu z tej grupy surowców.
- "Przecedzenie naparu." – kończy proces; oddziela surowiec od otrzymanego wyciągu.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w odpowiedzi pojawia się zimna woda + długie ogrzewanie, to często sygnał, że opis dotyczy innej metody niż napar wykonywany klasycznie z użyciem wrzątku. Zawsze porównuj: temperatura zalania, czas ogrzewania oraz obecność etapu studzenia i przecedzania.