Do trwałego osadzania mostów protetycznych stosuje się cementy stałe, które mają zapewnić długotrwałą retencję i szczelność połączenia praca–ząb. W praktyce współczesnej często wybiera się materiały o korzystniejszych właściwościach adhezyjnych i biologicznych.
Odpowiedź "Szkło-jonomerowy" jest poprawna, ponieważ cement szkło-jonomerowy stanowi nowocześniejszą alternatywę dla klasycznych cementów: wiąże chemicznie ze strukturą zęba, jest biokompatybilny oraz uwalnia jony fluoru, co wiąże się z działaniem przeciwpróchniczym. Jednocześnie wymaga dobrej izolacji – jest wrażliwy na wilgoć w fazie wiązania, dlatego asysta powinna szczególnie dbać o osuszenie i zabezpieczenie pola zabiegowego.
Odpowiedź "Prowizoryczny" jest błędna, bo cementy prowizoryczne służą do osadzania tymczasowego (np. gdy praca ma zostać łatwo usunięta lub skontrolowana). Nie są przeznaczone do wieloletniego utrzymania mostu na stałe.
Odpowiedź "Cynkowo-siarczanowy" także jest nieprawidłowa w tym ujęciu, ponieważ jest kojarzona z zastosowaniami tymczasowymi, a nie jako preferowany cement do trwałego osadzania mostu.
Odpowiedź "Cynkowo-fosforanowy" jest historycznie i klinicznie znanym cementem stałym o wysokiej wytrzymałości mechanicznej, jednak nie daje adhezji chemicznej do tkanek zęba (opiera się głównie na retencji mechanicznej). Z tego powodu w wielu współczesnych wskazaniach częściej preferuje się cementy adhezyjne, w tym szkło-jonomerowe.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w odpowiedziach pojawiają się cementy tymczasowe i stałe, kluczem jest rozpoznanie celu: "na stałe" oznacza długotrwałe cementowanie, a "współcześnie najczęściej zalecany" kieruje wybór na cement adhezyjny.
