W modulacji impulsowo-kodowej PCM sygnał analogowy jest przekształcany do postaci cyfrowej etapami: próbkowanie, następnie kwantyzacja, a na końcu kodowanie.
Odpowiedź "Próbkowanie." jest poprawna, ponieważ rysunek przedstawia ciągłą krzywą (sygnał analogowy) oraz serię pionowych linii/strzałek w równych odstępach czasu, które wskazują wartość sygnału w kolejnych chwilach. To dokładnie opisuje dyskretyzację czasu: z f(t) przechodzimy do ciągu próbek f[n].
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są błędne:
- "Filtrowanie." – filtracja zmienia widmo sygnału (np. ogranicza pasmo) i zwykle nie jest przedstawiana jako "pobieranie punktów" z wykresu w równych chwilach. Sam układ strzałek w równych odstępach jest charakterystyczny dla próbkowania.
- "Kodowanie." – kodowanie w PCM polega na przypisaniu każdej próbce (lub poziomowi po kwantyzacji) kodu binarnego. Na typowej ilustracji kodowania pojawiają się ciągi 0 i 1 albo symbole bitów/słów, czego tutaj nie widać.
- "Kwantyzację." – kwantyzacja oznacza dyskretyzację amplitudy, czyli zaokrąglanie wartości do skończonej liczby poziomów. Na rysunkach kwantyzacji często widoczny jest "schodkowy" przebieg lub poziome linie poziomów. Na tym rysunku amplituda nie jest zamieniona na poziomy – widzimy jedynie odczyt wartości z krzywej w określonych chwilach.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli na wykresie widzisz równo rozmieszczone w czasie znaczniki/impulsy i strzałki do krzywej, myśl o próbkowaniu. Jeśli pojawiają się poziomy i "schodki" – to kwantyzacja. Jeśli pojawiają się bity – to kodowanie.
