Diapozytyw (film pozytywowy) pełni funkcję nośnika obrazu, który trzeba "przenieść" na światłoczułą warstwę formy offsetowej w klasycznym przygotowaniu formy typu computer-to-film (CtF). Żeby obraz z diapozytywu mógł zostać odwzorowany na płycie, konieczny jest etap ekspozycji światłem – czyli naświetlanie.
Naświetlanie w kopioramie polega na kopiowaniu stykowym: diapozytyw jest dociskany do płyty (często z użyciem próżni), a następnie następuje ekspozycja. To właśnie w tym momencie diapozytyw jest fizycznie potrzebny jako wzorzec obrazu.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są błędne?
- Wywoływanie ręczne – to etap obróbki chemicznej po naświetleniu. Nie wymaga diapozytywu, bo obraz jest już zapisany w warstwie płyty.
- Naświetlanie w naświetlarce – w praktyce określenie to często kojarzy się z urządzeniami CtP, gdzie obraz jest zapisywany bezpośrednio na płycie z pliku, bez filmu. W takim ujęciu diapozytyw nie jest wymagany.
- Wywoływanie w wywoływarce – podobnie jak wywoływanie ręczne, to etap po ekspozycji, realizujący proces wywołania/utrwalenia obrazu na płycie, bez udziału filmu.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w pytaniu pojawia się diapozytyw lub film, myśl o technologii CtF i o miejscu, w którym film musi kontaktować się z płytą – najczęściej będzie to kopiorama (kopiowanie stykowe), a nie etap chemiczny.
