Kompresja audio służy do zmniejszania rozmiaru plików dźwiękowych. W praktyce spotyka się dwa główne podejścia: kompresję bezstratną i kompresję stratną.
Odpowiedź "FLAC" jest poprawna, ponieważ FLAC (Free Lossless Audio Codec) zapisuje dźwięk z kompresją bezstratną. Oznacza to, że algorytm zmniejsza ilość danych w pliku, ale w taki sposób, aby po rozpakowaniu (dekompresji) uzyskać dokładnie te same dane audio, co przed kompresją. Z punktu widzenia jakości: nie ma trwałej utraty informacji.
Pozostałe odpowiedzi są niepoprawne, bo dotyczą formatów stratnych:
- "MP3" usuwa część informacji uznanych za mniej istotne słuchowo (mechanizmy psychoakustyczne). Daje mały plik, ale kosztem nieodwracalnej utraty danych.
- "AAC" również jest stratny; bywa postrzegany jako nowszy i efektywniejszy od MP3 przy podobnych ustawieniach, ale nadal powoduje trwałe uproszczenia sygnału.
- "WMA" to format stratny kojarzony z ekosystemem Microsoft; podobnie jak MP3/AAC zmniejsza rozmiar przez utratę części informacji.
Warto też rozróżnić częsty haczyk egzaminacyjny: "bez kompresji" to nie to samo co "bezstratnie". Format bez kompresji (np. WAV/AIFF z PCM) nie stosuje algorytmu kompresji w ogóle, dlatego pliki są zwykle większe. FLAC kompresuje, ale bez utraty jakości.
W projektach multimedialnych typowy wybór wygląda tak: do archiwizacji i jakości – FLAC; do dystrybucji i małego rozmiaru – MP3/AAC/WMA; do pracy studyjnej i montażu – często WAV/AIFF.
