W tym zadaniu należy porównywać wymiary podstawy kartonów z powierzchnią palety, a nie z jej wysokością. Paleta ma 1,20 × 1,00 m, czyli 1200 × 1000 mm. Podana wysokość 0,15 m dotyczy samej palety i nie decyduje o tym, czy kartony pokryją jej powierzchnię. To ważne, bo część zdających błędnie zestawia trzeci wymiar kartonu z wysokością palety, choć pytanie dotyczy wykorzystania całej powierzchni i niewystawania poza obrys.
Karton D. ma podstawę 500 × 400 mm. Po obróceniu o 90° można go ustawić jako 400 × 500 mm względem palety. Wtedy wzdłuż boku 1200 mm mieszczą się 3 kartony, bo 1200/400 = 3, a wzdłuż boku 1000 mm mieszczą się 2 kartony, bo 1000/500 = 2. Daje to łącznie 6 kartonów w jednej warstwie i pełne pokrycie powierzchni bez luzów oraz bez przekroczenia obrysu palety. Taki układ sprzyja stabilności paletowej jednostki ładunkowej, ułatwia zabezpieczenie ładunku i poprawia wykorzystanie miejsca w magazynie.
Karton B. o podstawie 400 × 300 mm nie pasuje, ponieważ tylko jeden wymiar daje wynik całkowity. W układzie 400 × 300 mamy 1200/400 = 3, ale 1000/300 nie jest liczbą całkowitą. Po obróceniu do 300 × 400 otrzymujemy 1200/300 = 4, lecz 1000/400 również nie daje liczby całkowitej. Karton A. o podstawie 600 × 600 mm także odpada, bo pasuje do 1200 mm, lecz nie do 1000 mm. Karton C. o podstawie 550 × 250 mm nie spełnia warunku już przy pierwszym sprawdzeniu, ponieważ 1200/550 nie jest liczbą całkowitą.
W praktyce magazynowej taki dobór opakowań ogranicza puste przestrzenie, ułatwia owijanie folią stretch i poprawia bezpieczeństwo transportu oraz składowania. Na egzaminie warto zapamiętać dwie zasady:
- zawsze sprawdzaj oba wymiary podstawy, a nie tylko jeden;
- zawsze rozważ obrót opakowania o 90°.
Jeśli choć jeden z wymiarów po ustawieniu kartonu nie dzieli wymiaru palety bez reszty, nie uzyskasz pełnego, jednorodnego pokrycia całej powierzchni.
