Próba płomieniowa to szybka metoda analizy jakościowej, w której obserwuje się barwę płomienia po wprowadzeniu niewielkiej ilości próbki (zwykle soli metalu) do płomienia palnika. Wysoka temperatura powoduje wzbudzenie atomów/ jonów, a podczas powrotu do stanów o niższej energii emitowane jest światło o charakterystycznych długościach fali. To właśnie ta emisja decyduje o obserwowanej barwie.
Dlaczego poprawna jest odpowiedź: Ca2+?
Wapń w próbie płomieniowej daje typowo barwę ceglastoczerwoną (często opisywaną jako czerwono‑pomarańczową). Jest to klasyczne skojarzenie wykorzystywane w identyfikacji jonów wapnia.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są niepoprawne?
- Na+ – sód barwi płomień na intensywnie żółto. To jedna z najsilniejszych barw w próbie płomieniowej i bywa źródłem pomyłek, bo nawet śladowe zanieczyszczenia sodem mogą maskować inne barwy.
- Ba2+ – bar zwykle daje barwę zieloną (żółtozieloną/"jabłkową"). Nie odpowiada to opisowi ceglastoczerwonemu.
- Cu2+ – związki miedzi dają najczęściej barwę niebieskozieloną lub zieloną. To inny zakres barw niż ceglastoczerwony.
Wskazówka egzaminacyjna: zwracaj uwagę na przymiotniki opisujące odcień: "ceglasto‑" sugeruje czerwień z domieszką pomarańczowego, co pasuje do wapnia. Jeśli w odpowiedziach pojawia się Na+, pamiętaj o jego jaskrawej żółci i o tym, że w praktyce laboratoryjnej trzeba unikać zanieczyszczeń sodem (czysty drut, czyste odczynniki).
