Klej "glutynowy" to ogólna nazwa klejów białkowych otrzymywanych z kolagenu (np. klej kostny lub skórny). W praktyce technologicznej występują one często jako granulat, perełki albo płytki. Aby taki klej mógł zostać użyty do klejenia, musi najpierw napęcznieć w wodzie (czyli zostać "namoczony"), a dopiero potem jest podgrzewany, by przeszedł w stan płynny o odpowiedniej lepkości. To właśnie kombinacja moczenia i podgrzewania jest charakterystyczna dla tej grupy klejów.
Odpowiedź "fenolowy" odnosi się do klejów na bazie żywic fenolowych (stosowanych m.in. w wymagających zastosowaniach, często w technologii płyt/elementów drewnopochodnych). Nie jest to klej, który typowo przygotowuje się przez moczenie i podgrzewanie w sensie technologii klejów glutynowych.
"Wikol" to potoczna nazwa klejów dyspersyjnych (najczęściej na bazie PVAc). Tego typu kleje są zwykle gotowe do użycia (ewentualnie miesza się je lub rozcieńcza zgodnie z zaleceniami), ale nie polegają na obowiązkowym moczeniu surowca i podgrzewaniu go do uzyskania płynnej postaci.
"Kazeinowy" to również klej białkowy, jednak jego przygotowanie polega typowo na sporządzeniu mieszaniny (np. z dodatkami technologicznie zależnymi) i nie jest klasycznie kojarzone z etapem moczenia granulatu oraz podgrzewania w łaźni wodnej jak przy klejach glutynowych. Na egzaminach rozróżnienie zwykle sprowadza się do tego, że to właśnie klej glutynowy wymaga moczenia i podgrzewania przed użyciem.
- Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w pytaniu pojawia się "moczyć i podgrzewać", najczęściej chodzi o klej kostny/skórny (glutynowy).
- Praktyka: przygotowanie kleju glutynowego wymaga planowania czasu (pęcznienie) i zapewnienia bezpiecznego podgrzewania (np. łaźnia wodna).
