Identyfikator działki ewidencyjnej powinien być zapisany w ujednoliconym formacie, który pozwala jednoznacznie wskazać położenie działki w strukturze podziału terytorialnego i ewidencyjnego. W praktyce oznacza to, że zapis składa się z kilku członów rozdzielonych ustalonymi separatorami (np. podkreśleniem i kropkami), a na końcu zawiera numer działki (czasem z częścią po ukośniku, gdy występuje podział w ramach numeracji).
Odpowiedź "126102_9.0010.568/4" jest zgodna z typową konwencją zapisu: zawiera człon przed podkreśleniem oraz komplet kolejnych segmentów rozdzielonych kropkami, a na końcu numer działki w formie "568/4". Taki układ minimalizuje ryzyko pomylenia obrębu z numerem działki i jest czytelny dla systemów informatycznych EGiB.
Pozostałe propozycje są niepoprawne, bo naruszają strukturę identyfikatora:
- "126102_0010.568/4" – brakuje członu między podkreśleniem a numerem obrębu, przez co zapis nie ma pełnej informacji o wymaganym segmencie.
- "126102_568/4" – pomija segmenty odpowiadające obrębowi/jednostce ewidencyjnej; wygląda jak skrócony zapis roboczy, ale nie jak pełny identyfikator.
- "126102_9.568/4" – brak segmentu obrębu w postaci z wiodącymi zerami i kropką; przez to format jest niejednoznaczny i niezgodny z konwencją.
Wskazówka egzaminacyjna: zawsze sprawdzaj (1) liczbę członów, (2) poprawne separatory, (3) obecność wiodących zer tam, gdzie są wymagane przez format, oraz (4) czy numer działki występuje jako ostatni element.
