W tym zadaniu trzeba rozpoznać kod transmisyjny (kod liniowy) na podstawie przebiegu czasowego.
Odpowiedź "Manchester." jest właściwa wtedy, gdy na rysunku widać cechę definicyjną: obowiązkowe przejście (zmiana poziomu) w połowie każdego bitu. Dzięki temu sygnał jest "samozegarujący" – nawet przy dłuższej sekwencji takich samych bitów odbiornik ma regularne zbocza pomocne do odtworzenia taktowania.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi nie pasują do takiego przebiegu:
- "AMI." (kod bipolarny) zwykle przedstawia "1" jako impuls, którego polaryzacja zmienia się naprzemiennie (+, −, +, −), natomiast "0" jako brak impulsu. Nie wymusza to przejścia w połowie każdego bitu – zależy od danych.
- "HDB3." jest modyfikacją kodu bipolarnego stosowaną do ograniczania długich ciągów zer przez specjalne podstawienia. Charakterystyczne są reguły dotyczące sekwencji zer i naruszeń naprzemienności, a nie stałe przejście w połowie bitu.
- "Manchester różnicowy." również ma przejście w połowie bitu, ale informacja jest przenoszona przez to, czy występuje dodatkowe przejście na początku okresu bitu (zmiana względem poprzedniego stanu). Jeśli na rysunku widać, że znaczenie bitu wynika z przejścia na granicy bitu, a nie z bezwzględnego kierunku zbocza w połowie bitu, to byłby to wariant różnicowy. W Manchesterze (klasycznym) reguła jest opisana bez odniesienia do poprzedniego bitu – decyduje wzorzec w obrębie danego bitu.
Wskazówka egzaminacyjna: najpierw sprawdź, czy w połowie każdego bitu występuje zbocze. Jeśli tak, zawężasz wybór do rodziny Manchester. Następnie sprawdź, czy wartość bitu zależy od "kierunku"/układu w połowie bitu (Manchester), czy od tego, czy na początku bitu jest dodatkowe przejście (Manchester różnicowy).
