W telefonii klasycznej sygnał mowy jest przetwarzany w sposób zapewniający kompatybilność pomiędzy różnymi elementami sieci. W praktyce oznacza to standaryzowane próbkowanie i kodowanie, tak aby rozmowa mogła być zestawiana i przenoszona w sieci operatora.
Odpowiedź "G.711" jest poprawna, ponieważ jest to kodek mowy oparty o PCM, związany z klasycznym podejściem do cyfryzacji mowy w telefonii. W tym modelu kluczowe jest próbkowanie 8 kHz, które odpowiada telefonicznemu pasmu mowy i jest historycznie oraz praktycznie powiązane z telefonią publiczną. Dzięki temu G.711 może być kojarzony zarówno z telefonią cyfrową, jak i z rozwiązaniami współpracującymi z PSTN.
Odpowiedź "H.261" jest niepoprawna, bo należy do standardów kodowania obrazu (wideo), a nie kodeków mowy. Podobnie "H.265" (znany również jako HEVC) to kodek wideo używany do kompresji obrazu o wysokiej efektywności, a nie do kodowania mowy w PCM.
Odpowiedź "G.729A" również nie spełnia warunków pytania: jest to kodek mowy, ale opiera się na kompresji i nie jest klasycznym kodekiem PCM w rozumieniu prostego, nieskompresowanego kodowania telefonicznego. W praktyce służy raczej do oszczędzania pasma w transmisji pakietowej lub w łączach o ograniczonej przepustowości.
Na egzaminie warto zapamiętać dwa szybkie filtry:
- standardy H.26x dotyczą zwykle wideo,
- klasyczna telefonia (PSTN/telefonia cyfrowa) najczęściej kojarzy się z PCM i kodekiem G.711.
