Dobór konia do hipoterapii powinien maksymalizować bezpieczeństwo pacjenta i powtarzalność bodźców ruchowych. Dlatego w praktyce szczególnie cenione są konie o stabilnym temperamencie, dobrze wyszkolone, przewidywalne w reakcjach i o gabarytach, które ułatwiają prowadzenie zajęć.
Odpowiedź "Dziewięcioletni wałach rasy hc, o wymiarach 135-170-17 cm." wskazuje konia w wieku dojrzałym użytkowo (nie młodego i nie bardzo starego), a także wałacha, który często bywa wybierany do pracy terapeutycznej ze względu na mniejsze ryzyko zachowań związanych z popędem płciowym. Umiarkowane wymiary mogą sprzyjać bezpiecznej asekuracji, łatwiejszemu wsiadaniu oraz dopasowaniu do różnych pacjentów.
Pozostałe propozycje są mniej korzystne z typowych powodów organizacyjno-behawioralnych:
- "Siedmioletni ogier …" – ogiery częściej wykazują zachowania trudniejsze do przewidzenia w warunkach stresu lub rozproszeń; w hipoterapii zwykle dąży się do minimalizacji takiego ryzyka.
- "Dziesięcioletni wałach … o wymiarach 170-200-22 cm." – bardzo duże gabaryty mogą utrudniać asekurację i logistykę zajęć (prowadzenie, wsiadanie, podparcie, praca zespołu), zwłaszcza z pacjentami wymagającymi intensywnej pomocy.
- "Ośmioletnia klacz …" – klacze mogą być bardzo dobre do tej pracy, ale w praktyce zmienność zachowania związana m.in. z cyklem rozrodczym bywa czynnikiem, który trzeba dodatkowo kontrolować organizacyjnie.
Na egzaminie warto pamiętać zasadę: hipoterapia = koń spokojny, dojrzały, przewidywalny, o gabarytach ułatwiających bezpieczną pracę i asekurację. Same wymiary i rasa nie wystarczą w realnej praktyce, ale w pytaniu to one są kluczem do wyboru.
