Strata sztauerska oznacza część przestrzeni ładunkowej, której nie da się efektywnie wykorzystać po rozmieszczeniu ładunku. W zadaniu podano objętość ładunku sypkiego: 60 m3, więc kluczowym kryterium jest maksymalizacja wypełnienia kubatury kontenera.
W praktyce, aby uzyskać najmniejszą stratę sztauerską, wybiera się taki kontener, dla którego różnica między pojemnością (kubaturą użytkową) a objętością ładunku jest możliwie mała. Intuicyjnie: im bardziej "na styk" objętościowo dobrany kontener, tym mniej pustej przestrzeni pozostanie po załadunku, a więc strata sztauerska spadnie.
Warto pamiętać o dwóch typowych pułapkach:
- Objętość a masa – pytanie dotyczy m3, więc nie wybiera się kontenera "najbardziej nośnego", tylko najlepiej dopasowanego pojemnościowo.
- Typ kontenera dla ładunków sypkich – nawet przy dobrym dopasowaniu objętości, nie każdy kontener będzie właściwy technologicznie (załadunek/rozładunek, zabezpieczenie przed wysypem, możliwość zasypu).
Jeżeli wśród opcji odpowiedzi znajdują się kontenery o różnych pojemnościach, to poprawna będzie ta, której pojemność jest najbliższa 60 m3 (przy założeniu, że typ kontenera nadaje się do ładunku sypkiego). Kontener o znacznie większej pojemności zwiększy niewykorzystaną przestrzeń, a o znacznie mniejszej pojemności uniemożliwi załadunek całej objętości w jednej jednostce.
Odpowiedzi błędne zazwyczaj odpowiadają jednemu z mechanizmów: wybór kontenera "za dużego" (duża pusta przestrzeń), "za małego" (brak możliwości zmieszczenia ładunku) albo niewłaściwego typowo dla ładunku sypkiego (problem technologiczny mimo teoretycznej pojemności).
