Przy bardzo wysokich częstotliwościach długość fali w powietrzu jest krótka. Gdy rozmiar obiektu (tu: kapsuły i jej otoczenia) staje się porównywalny z długością fali, rośnie wpływ na propagację: pojawia się silniejsze rozpraszanie i dyfrakcja. W praktyce mikrofon przestaje być "mało inwazyjnym" czujnikiem i zaczyna zauważalnie modyfikować lokalne pole ciśnienia akustycznego, co może zafałszować pomiar lub rejestrację w najwyższym paśmie.
Właśnie dlatego w pomiarach wymagających minimalnej ingerencji w pole dla wysokich częstotliwości stosuje się mniejsze średnice mikrofonów pomiarowych. Odpowiedź "¼″" jest właściwa, bo jest to najmniejsza z podanych średnic, a więc typowo daje najmniejsze zaburzenia pola dla częstotliwości powyżej 16 kHz.
Pozostałe odpowiedzi są mniej trafne z punktu widzenia tego konkretnego kryterium:
- "½″" – popularny rozmiar w pomiarach ogólnych, ale dla bardzo wysokich częstotliwości zwykle bardziej wpływa na pole niż ¼″.
- "¾″" i "1″" – większa geometria sprzyja większym efektom rozpraszania w górze pasma, więc trudniej spełnić warunek "najmniej zakłócał pole akustyczne".
Warto zapamiętać zasadę egzaminacyjną: im wyższa częstotliwość i im bardziej zależy Ci na "niewidzialnym" pomiarze, tym mniejsza średnica mikrofonu jest korzystniejsza (kosztem innych parametrów, np. szumu własnego czy odporności na duże poziomy SPL – zależnie od konstrukcji).
