W ogrodnictwie ekologicznym dobór nawozu nie polega wyłącznie na tym, czy jest on "mineralny", ale przede wszystkim na tym, czy dany produkt jest dopuszczony do stosowania zgodnie z zasadami produkcji ekologicznej (w praktyce: zgodność z aktualnymi wykazami dopuszczeń oraz z wymaganiami jednostki certyfikującej).
Odpowiedź "Siarczan potasu." jest właściwa, ponieważ siarczan potasu jest klasycznym źródłem potasu i siarki, a jednocześnie nie wnosi azotu w formie azotanowej ani amonowej. W ekologii często poszukuje się właśnie takich rozwiązań: uzupełnić potas (ważny m.in. dla gospodarki wodnej roślin, jakości plonu, odporności) bez nadmiernego pobudzania wzrostu azotem.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są niewłaściwe:
- "Saletra potasowa." to nawóz azotanowy (zawiera azot w formie azotanowej). W systemach ekologicznych stosowanie łatwo dostępnych, wysoko skoncentrowanych nawozów azotanowych jest co do zasady mocno ograniczane i zwykle nie jest traktowane jako standardowe źródło składników w ekologii.
- "Saletra wapniowa." również jest nawozem azotanowym (dostarcza azot azotanowy i wapń). Z punktu widzenia zasad ekologii problemem jest przede wszystkim łatwo rozpuszczalna forma azotu i charakter nawozu typowy dla intensywnej produkcji konwencjonalnej.
- "Siarczan amonowy." wnosi azot w formie amonowej. W ekologii nacisk kładzie się na budowanie żyzności poprzez materię organiczną i dopuszczone źródła składników, a mineralne nawozy azotowe (również amonowe) mogą być ograniczane lub niedopuszczane zależnie od aktualnych zasad.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli pytanie dotyczy ekologii, myśl kategoriami "czy produkt jest dopuszczony" oraz "jaką formę składnika wnosi". Najczęściej mylą się odpowiedzi z saletrami, bo są popularne i "działają szybko", ale to właśnie szybko działające azotany zwykle budzą największe ograniczenia w ekologii.
