Sekwencja DWI (Diffusion-Weighted Imaging) w MR uwidacznia ograniczenie (restrykcję) swobodnego ruchu cząsteczek wody w tkankach. W diagnostyce mózgu jest to kluczowe zwłaszcza w wczesnym udarze niedokrwiennym, gdzie restrykcja dyfuzji pojawia się szybko i może być widoczna wcześniej niż klasyczne zmiany w T1/T2/FLAIR.
Jak rozpoznaje się obraz DWI w zestawie kilku obrazów mózgowia?
- Kontrast DWI: ogniska z restrykcją dyfuzji są zazwyczaj jasne (hiperintensywne) na DWI, a tło bywa mniej "anatomiczne" niż w T1/T2 – obraz może wyglądać bardziej "technicznie", czasem z większą ziarnistością i mniejszą ostrością krawędzi.
- Korelacja z ADC: sama jasność na DWI nie zawsze oznacza restrykcję. Może wystąpić efekt T2 shine-through, gdy zmiana jest jasna na DWI, bo jest jasna na T2. Dlatego w praktyce zawsze porównuje się DWI z mapą ADC: restrykcja to typowo wysoki sygnał na DWI i jednocześnie niski sygnał na ADC.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi (inne obrazy) mogą być mylone z DWI?
- Obrazy T2 oraz FLAIR również często pokazują zmiany jako jasne, ale zwykle lepiej zachowują szczegóły anatomiczne i mają inny wygląd płynu mózgowo-rdzeniowego (na FLAIR płyn jest tłumiony).
- Obraz T1 najczęściej ma "odwrócony" kontrast względem T2: płyn jest ciemny, a wiele patologii nie jest tak jednoznacznie jasnych jak na DWI przy restrykcji.
- Mapa ADC bywa prezentowana obok DWI i bywa mylona, bo dotyczy tego samego zjawiska. Jednak w restrykcji dyfuzji ADC jest zwykle obniżone, więc ognisko bywa ciemniejsze na ADC niż na DWI.
W kontekście egzaminu: aby poprawnie wskazać DWI wśród obrazów A–D, szukaj obrazu o charakterystycznym "dyfuzyjnym" kontraście oraz pamiętaj o regule interpretacyjnej: restrykcja = DWI wysoko + ADC nisko. Jeśli wśród czterech obrazów jeden wygląda jak typowa DWI (często mniej anatomiczny, bardziej ziarnisty, z jasnymi ogniskami restrykcji), to właśnie on będzie właściwy.
