Metoda montażu z indywidualnym dopasowaniem oznacza, że po złożeniu (lub w trakcie składania) dąży się do uzyskania wymaganego wymiaru wynikowego przez celową zmianę wymiaru jednego, wcześniej przewidzianego elementu. W praktyce jest to element "do dopasowania", na którym zaplanowano naddatek i który można skorygować obróbką (np. szlifowaniem, toczeniem, docieraniem), aby domknąć łańcuch wymiarowy.
Opis: "Wymaganą tolerancję wymiarów osiąga się poprzez zmianę wymiarów jednego, z góry określonego, ogniw łańcucha wymiarowego za pomocą szlifowania, toczenia…" trafnie oddaje istotę tej metody: nie chodzi o dobór z magazynu ani o dodatkowy element w konstrukcji, tylko o doprowadzenie wymiaru do żądanej wartości przez dopasowanie.
Pozostałe propozycje odnoszą się do innych, rozróżnialnych metod:
- Dobór selekcyjny to uzyskiwanie wymiaru wynikowego przez kojarzenie części podzielonych na grupy o węższych tolerancjach (bez obróbki dopasowującej w montażu).
- Montaż z części wymiennych (pełna wymienność) polega na tym, że można składać zespoły z dowolnych elementów wykonanych w założonych tolerancjach i wymaganiach – nie ma etapu dopasowywania.
- Kompensacja wykorzystuje element kompensacyjny (np. podkładkę regulacyjną, pierścień dystansowy) pozwalający "doregulować" wymiar w pewnych granicach bez zmiany wymiarów zasadniczych części.
Na egzaminie warto zapamiętać mechanizm rozróżniania: obróbka jednego elementu = dopasowanie indywidualne; dobór do par = selekcja; dowolność łączenia = wymienność; dodatkowy element regulacyjny = kompensacja.
