Próba palenia jest jedną z prostych metod wstępnego rozpoznawania włókien w praktyce krawieckiej. Ocenia się kilka cech jednocześnie: szybkość i wygląd płomienia, zapach oraz to, co zostaje po spaleniu (popiół, spiek, kulka).
Bawełna należy do włókien naturalnych celulozowych. Celuloza zachowuje się podczas spalania podobnie jak papier, dlatego poprawny jest opis: "Palą się szybko jasnym płomieniem, wydzielając zapach palonego papieru." To ważny wyróżnik w porównaniu z włóknami, które topią się i tworzą twardą kulkę.
Dlaczego pozostałe opisy nie pasują do bawełny?
- "Tlą się … zapach palonych włosów" – zapach spalanych włosów jest typowy dla włókien białkowych (np. wełna, jedwab), bo zawierają białka podobne do keratyny. Bawełna nie daje takiego zapachu.
- "Smażą się i spiekają … kulkę, zapach rogów" – spiekanie i tworzenie kulki sugeruje materiał, który ulega termicznemu zmiękczeniu/zwęgleniu w inny sposób niż celuloza; zapach "rogów" również kojarzy się z włóknami białkowymi, nie z bawełną.
- "Palą się szybko i jednocześnie topią … kwaśny zapach" – topnienie jest charakterystyczne dla wielu włókien syntetycznych (termoplastycznych). Bawełna zasadniczo nie topi się jak tworzywa, tylko spala i może pozostawiać popiół.
Wskazówka egzaminacyjna: w opisach celulozy szukaj skojarzenia z papierem (zapach i sposób spalania). W opisach syntetyków zwracaj uwagę na słowa typu "topi się", "kuleczka", "spiek". Dla białek częste są skojarzenia "włosy/rogi".
Uwaga BHP: próby palenia wykonuje się ostrożnie, na małej próbce, z dala od materiałów łatwopalnych i przy możliwości szybkiego ugaszenia próbki.
