W pytaniu kluczowe są dwa warunki: ciągła metoda urabiania oraz urabianie spod lustra wody. Metoda ciągła oznacza, że proces wybierania kopaliny odbywa się bezpowrotnie, w stałym strumieniu urobku, a nie w powtarzalnych cyklach "nabranie–obrót–wysyp".
Taką zasadę pracy spełnia koparka wielonaczyniowa: jej organ roboczy ma wiele naczyń (czerpaków/naczyń urabiających) pracujących kolejno, dzięki czemu urabianie i odbiór urobku mają charakter ciągły. W odmianach przystosowanych do pracy w wodzie (lub przy urabianiu z dna) układ naczyń może pobierać materiał z zanurzonej strefy, a następnie przekazywać go do transportu.
Pozostałe, typowe organy robocze kojarzone z koparkami cyklicznymi (np. pojedyncza łyżka przedsiębierna/podsiębierna czy chwytak) nie realizują urabiania w sposób ciągły, bo każdy cykl obejmuje oddzielne nabieranie, przemieszczenie i opróżnienie. To częsty punkt pomyłki: woda w treści może sugerować wybór rozwiązania "do pracy w wodzie", ale decydujące jest słowo ciągłej. W zadaniach egzaminacyjnych warto więc najpierw rozpoznać rodzaj procesu (ciągły/cykliczny), a dopiero potem dopasować maszynę do warunków (tu: lustro wody).
