Przedstawiony przyrząd to przepływomierz zwężkowy: w rurociągu znajduje się kryza (zwężka), a do punktów przed i za zwężką doprowadzone są przewody impulsowe do manometru różnicowego U-rurkowego. Taki zestaw nie służy do odczytu temperatury ani lepkości, lecz do oceny warunków przepływu.
W zwężeniu rośnie prędkość strugi, a ciśnienie statyczne maleje. W efekcie na kryzie powstaje spadek ciśnienia (różnica ciśnień) pomiędzy odcinkiem przed i za kryzą. Manometr U-rurkowy pokazuje tę różnicę jako różnicę poziomów cieczy manometrycznej. Jest to pomiar bezpośredni: urządzenie "widzi" Δp.
Dlaczego poprawna jest odpowiedź "Natężenie przepływu cieczy w rurociągu."? Ponieważ w przepływomierzach różnicy ciśnień Δp jest wykorzystywane do wyznaczenia natężenia przepływu Q (w typowym ujęciu zależność ma charakter zbliżony do kwadratowego: Δp ∝ Q²). W praktyce operator odczytuje wskazanie (lub przelicza je z tabeli/skalowania po kalibracji) i dzięki temu kontroluje, czy do reaktora dopływa właściwa ilość medium.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są błędne?
- "Temperaturę panującą w rurociągu." – do tego potrzebny jest czujnik temperatury (np. termopara/rezystancyjny). Kryza i U-rurka nie reagują selektywnie na temperaturę w sposób umożliwiający jej odczyt.
- "Ciśnienie panujące w rurociągu." – układ różnicowy mierzy spadek ciśnienia na kryzie (Δp), a nie ciśnienie statyczne/absolutne w jednym punkcie. Do pomiaru ciśnienia statycznego stosuje się pojedynczy manometr/przetwornik ciśnienia wpięty w rurociąg.
- "Lepkość cieczy przepływającej rurociągiem." – lepkość mierzy się wiskozymetrami lub metodami pośrednimi, ale nie wynika ona jednoznacznie z samego wskazania U-rurki bez dodatkowych danych i modelu.
Na egzaminie warto zapamiętać: manometr różnicowy + element dławiący = typowy tor do pomiaru przepływu w instalacjach procesowych.
