W plikach dźwiękowych sposób kompresji (czyli to, jak dane audio są pakowane i ewentualnie tracone) określa przede wszystkim kodek — w pytaniu ujęty jako "rodzaj kodowania". To właśnie kodek definiuje algorytm kompresji (np. bezstratny lub stratny) oraz reguły dekodowania, czyli jak odtworzyć sygnał z zapisanych danych.
Odpowiedź "Liczba kanałów" jest niepoprawna, bo kanały (mono/stereo/wielokanałowość) opisują układ przestrzenny sygnału, a nie metodę kompresji. Plik może być stereo zarówno skompresowany, jak i nieskompresowany.
Odpowiedź "Częstotliwość próbkowania" także nie wskazuje kompresji. Próbkowanie (np. 44,1 kHz lub 48 kHz) opisuje jak gęsto w czasie mierzony jest sygnał w postaci cyfrowej. Zmiana próbkowania wpływa na pasmo i jakość, ale nie jest nazwą ani parametrem algorytmu kompresji.
Odpowiedź "Rozmiar" bywa myląca, ponieważ kompresja często zmniejsza plik, jednak rozmiar zależy jednocześnie od: długości nagrania, liczby kanałów, próbkowania, głębi bitowej (dla PCM), przepływności oraz narzutu kontenera. Dlatego sam rozmiar nie mówi jednoznacznie, jaką kompresję zastosowano.
W praktyce realizatora nagłośnień warto pamiętać o rozróżnieniu: kontener/format pliku (np. WAV jako "opakowanie") może przenosić różne strumienie, natomiast kodek określa metodę kodowania/kompresji. Gdy pojawiają się problemy z odtwarzaniem lub jakością, pierwszym krokiem diagnostycznym jest sprawdzenie właśnie kodeka (rodzaju kodowania).
