W diagnostyce elektrycznej wtryskiwaczy jednym z podstawowych testów jest pomiar rezystancji cewki. Taki pomiar wykonuje się omomierzem po odłączeniu złącza elektrycznego wtryskiwacza. Kluczowe jest jednak to, że przy bardzo małych rezystancjach (rzędu ułamków oma) istotny wpływ ma rezystancja przewodów pomiarowych multimetru.
Dlatego wynik odczytany na mierniku nie zawsze jest rezystancją samej cewki. Należy zastosować zasadę:
rezystancja rzeczywista cewki = wartość zmierzona − rezystancja przewodów.
Po wykonaniu tej korekty porównuje się wynik z zakresem nominalnym podanym w zadaniu (0,30–0,55 Ω). Rezystancja zbyt niska (poniżej dolnej granicy) jest typowa dla zwarcia międzyzwojowego: część zwojów uzwojenia zwiera się, przez co spada opór, rośnie pobór prądu i może dojść do przeciążenia elementów sterujących (np. stopnia wyjściowego sterownika). Rezystancja zbyt wysoka sugeruje przerwę w uzwojeniu lub pogorszenie połączeń wewnętrznych.
W tej sytuacji poprawny wybór to "1", ponieważ po uwzględnieniu rezystancji przewodów tylko ten przypadek daje wartość poniżej nominalnego minimum. Pozostałe pomiary po korekcie mieszczą się w dopuszczalnym zakresie, więc same w sobie nie wskazują uszkodzenia uzwojenia.
Warto pamiętać, że w zadaniach tego typu często podaje się także wynik izolacji między stykiem a korpusem (powinna dążyć do nieskończoności). Prawidłowa izolacja nie wyklucza jednak zwarcia międzyzwojowego – dlatego trzeba analizować oba aspekty oddzielnie.
