Proces gięcia to jedna z podstawowych operacji kształtowania blach w naprawach nadwozi. Jej istotą jest trwała zmiana kształtu poprzez zginanie materiału wzdłuż określonej linii, tak aby uzyskać wymagany kąt oraz promień gięcia. W typowym ujęciu na schemacie widać element, który zmienia kierunek (np. z płaszczyzny w zagiętą krawędź/kołnierz), a odkształcenie koncentruje się w strefie gięcia.
Dlaczego nie jest to zwijanie? Zwijanie prowadzi do uformowania blachy w kształt zbliżony do walca lub rury, zwykle przez stopniowe prowadzenie na rolkach albo na trzpieniu. Charakterystyczny jest ciągły, "okrężny" kształt, a nie pojedyncze zagięcie pod kątem.
Dlaczego nie jest to żłobienie? Żłobienie wykonuje lokalny rowek, przetłoczenie w formie bruzdy lub żebra usztywniającego. Efektem jest wyraźna linia wgłębienia/wypukłości na powierzchni, przy zachowaniu ogólnej płaskości elementu. W gięciu natomiast zasadniczo zmienia się kierunek fragmentu blachy (powstaje zagięta krawędź lub załamanie).
Dlaczego nie jest to tłoczenie? Tłoczenie kształtuje detal przez docisk w układzie stempel–matryca, często tworząc złożone przetłoczenia, wgłębienia lub kształt przestrzenny na większym obszarze. W naprawach nadwozi tłoczenie kojarzy się z wytwarzaniem elementów o geometrii przestrzennej, a nie z prostą zmianą kąta krawędzi.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli na rysunku rozpoznajesz przede wszystkim zmianę kąta/załamanie i strefę gięcia, najczęściej chodzi o gięcie. Jeśli widzisz rowek/żebro – myśl o żłobieniu; jeśli kształt cylindryczny – o zwijaniu; a gdy detal jest "wyciskany" w formie – o tłoczeniu.
