Koagulacja polega na destabilizacji cząstek koloidalnych obecnych w wodzie lub ściekach. Cząstki te zwykle mają ładunek (często ujemny), który utrudnia ich łączenie się i opadanie. Aby umożliwić ich skuteczne usunięcie, do wody wprowadza się koagulanty, czyli substancje chemiczne dostarczające jonów (najczęściej dodatnich), które neutralizują ładunki koloidów i inicjują ich agregację.
Z tego powodu proces wymagający koagulantów zalicza się do oczyszczania chemicznego: kluczowym elementem jest tu zastosowanie reagentu, a nie tylko oddziaływanie fizyczne (jak w procesach mechanicznych) ani aktywność mikroorganizmów (jak w procesach biologicznych).
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są niepoprawne?
- "Biologiczny" – procesy biologiczne opierają się na przemianach związków przez mikroorganizmy (np. rozkład zanieczyszczeń organicznych). Nie wymagają z definicji dozowania koagulantów; jeśli pojawia się dozowanie chemikaliów, jest to etap chemiczny wspomagający.
- "Mechaniczny" – procesy mechaniczne/fizyczne usuwają zanieczyszczenia przez zjawiska takie jak zatrzymywanie na kratach/sitach, sedymentacja czy filtracja. Nie polegają na dodawaniu reagentów, więc nie "wymagają" koagulantów.
- "Mechaniczno-biologiczny" – połączenie etapów mechanicznych i biologicznych nadal nie obejmuje obowiązkowo chemii. Koagulacja jest odrębnym etapem z dozowaniem środków chemicznych, więc nie mieści się w tej kategorii, jeśli nie uwzględniono części chemicznej.
W praktyce technologicznej koagulacja bywa łączona z kolejnymi etapami: po szybkim mieszaniu (koagulacja) często następuje flokulacja (łagodne mieszanie sprzyjające wzrostowi kłaczków), a następnie sedymentacja lub filtracja. Dla technika inżynierii sanitarnej ważne jest rozpoznanie, że sam fakt użycia koagulantów przesądza o chemicznym charakterze etapu.
