W doborze wykończenia podkroju szyi kluczowe jest, jaki efekt optyczny uzyskujemy w okolicy szyi, ramion i górnej części klatki piersiowej. Dla sylwetki tęgiej (o większej masie w tułowiu) oraz przy zbyt krótkiej szyi dąży się do tego, aby szyję wydłużyć optycznie i odciążyć górę sylwetki.
Za niekorzystne uznaje się rozwiązania, które:
- zabudowują okolice szyi (wysoki, ciasny podkrój),
- tworzą linię "zamkniętą" blisko szyi (np. bardzo mały okrągły dekolt),
- dodają elementy podkreślające poziomą linię barków i szyi (np. wyraźna stójka lub wysoki kołnierz przylegający),
- kierują uwagę na szerokość, a nie na pion (to często daje wrażenie krótszej szyi).
Właśnie dlatego za poprawny wybór uznaje się projekt przedstawiający taki typ wykończenia, który skraca optycznie szyję lub zwiększa wrażenie masywności w górnej partii sylwetki.
Pozostałe propozycje (w typowych zestawach egzaminacyjnych) zwykle są wariantami bardziej korzystnymi, ponieważ:
- mają bardziej otwarty podkrój, który "oddaje" przestrzeń szyi,
- tworzą linie pionowe lub skośne (np. efekt zbliżony do dekoltu w szpic), co wysmukla,
- nie dodają wysokich, przylegających elementów przy szyi.
Wskazówka egzaminacyjna: przy pytaniach o krótką szyję szukaj w projektach cechy "zamknięcia" przy szyi (wysoko, ciasno, poziomo). To najczęściej sygnał, że fason będzie nieodpowiedni dla takiej sylwetki.
