W kluczowaniu fazy PSK informacja jest kodowana przez zmianę fazy sygnału nośnego, przy czym amplituda i częstotliwość nośnej pozostają zasadniczo stałe. W najprostszym wariancie BPSK spotyka się dwa stany fazy (np. 0° i 180°), dlatego przy zmianie bitu pojawia się widoczny skok fazy – przebieg wygląda jak "odwrócenie" sinusoidy.
Przebieg 4 spełnia te cechy: jest to ciągła sinusoida o niezmiennym okresie (częstotliwość nie ulega zmianie) i niezmiennej amplitudzie, a jedyną wyraźną zmianą są nagłe przeskoki fazy na granicach symboli. To jest typowy obraz modulacji fazowej.
Pozostałe przebiegi odpowiadają innym zjawiskom, co pomaga odróżniać modulacje:
- Przebieg 1 to sygnał informacyjny (prostokątny) – nie jest zmodulowaną nośną, tylko danymi binarnymi.
- Przebieg 2 przedstawia sytuację, w której nośna pojawia się dla "1", a zanika dla "0" (zmienia się amplituda) – to cecha charakterystyczna ASK.
- Przebieg 3 ma stałą amplitudę, ale wyraźnie zmienia się okres fali (czyli częstotliwość) zależnie od bitu – to odpowiada FSK.
W praktyce egzaminacyjnej najczęstsza pułapka to pomylenie PSK z FSK, bo w obu przypadkach widać ciągłą sinusoidę. Kryterium rozstrzygające jest proste: FSK zmienia częstotliwość (różne zagęszczenie okresów), a PSK utrzymuje częstotliwość i pokazuje skoki fazy.
